آقای ده نمکی !ایول...فیلمتان حرف نداشت.راست گفتید که یک عده مریض عقده ای چون نمی توانند استقبال مردم از فیلم معناگرای اخراجی ها را ببینند،هی به آن گیر می دهند،می آیند و بهانه گیری می کنند که فیلم سوژه اش جدید نبود و بازیها تکراری بود و فیلمنامه چفت و بست نداشت و از اولش می شد حدس زد که چی می شود وفقط به خاطرمسخره بازیهای بازیگران فیلم است که اینقدر از آن استقبال شده و از این ایرادهای مزخرف.حالا شوما آقایی کن کوتا بیا،به دل نگیر.بعضیها چشم ندارند ببینند مردم از دیدن یک فیلم اخلاقی-عرفانی اینقدرحال می کنند وهر کدام بعد از تماشای فیلم، به فهم و کمالاتشان چند کیلو اضافه می شود.درست است که ما، به هوای تماشای شیرینکاریهای اکبر عبدی و امین حیایی و ارژنگ امیر فضلی رفته بودیم تماشا،وحسابی خندیدیم. حتی آخرش هم که مجید سوزوکی مرد، همینجور زرت و زرت داشتیم می خندیدیم.ولی نباید از حق گذشت.پیامهای عرفانی-اخلاقی همچین قلمبه و گل درشت از توی فیلم زده بیرون،که حتی بازیگران خلاف فیلم را هم به زور رستگار کردوفرستاد بهشت،چه برسد به تماشاگران فیلم.می گویید نه،ازخود تماشاگران بپرسید.البته اگرچیز دیگری گفتند ،لابد آنها هم شعور ندارند وخودشان نمی دانند.
خلاصه اش دمتان گرم...مرغ و سیمرغ ارزانی دیگران... طاووس علیین شده شایسته فیلم اخراجی هاست...