آن سالک طریق دیپلماسی و مذاکره، آن رهرو صدیق سازش و معامله، آن منکر پریشان‌حالی اقتصاد از بیخ، آن مخلص سیاست یکی به نعل و یکی به میخ، آن مراتب اعتدال را مدعا، آن مواضع سفت‌وسخت را منتها، آن تدبیر و امید را... (چنان‌که افتد و دانی)، مولانا شیخ حسن روحانی در امور امنیتی و اطلاعاتی صاحب تجربت بود و در نصب دوربین در معابر صاحب مرتبت بود و در وعدۀ اعترافات تلویزیونی دارای منزلت بود و می‌گفت:"شناسایی‌تون می‌کنیم، پدرتونو درمی‌یاریم." او را گفتند:"تو را اعتدال چون است وقتی وزیر کشورت اون است؟" گفت:"لیس فی دستنا کل امور" یعنی:" ما هوادار اعتدالیم، منتها به وقتش..."
نقل است که چون انتخابات رسید گفتند:"یا شیخ حسن! چه داری؟" گفت:"کلیدی دارم که با آن چنین و چنان کنم و دنیا را امن‌وامان کنم و مُلک را فلان و بهمان کنم و وزارت را قبای زنان کنم و آنان را جای اینان کنم و شیر مرغ را فت و فراوان کنم و جان آدمیزاد را لامفت و گران کنم." بعدها مریدان پرسیدند:"یا حسن! چون شد؟" بخندید و گفت:"می‌خواستیم، ولی نشد." از خنده او، مریدان فی‌الجمله صیحه زدند و دست بر فرق کوفتند و گریبان چاک دادند و از هوش برفتند و هفت‌دریا خروشید و هفت‌آسمان ببارید و سیل آمد و مملکت را آب برد، از خنده‌های نمکینی که او وقت ‌و ‌بی‌وقت می‌کرد.
نقل است که هر چه بیضۀمرغ داشت در سبد برجام گذاشت. او را بعدها در بادیه دیدند که ندبه همی کرد و دنبال سبد همی ‌گشت و نمی‌یافت.
ازجمله کرامات او آن بود که شعر می‌گفت در بحور مختلف. از آن‌ جمله است:
-من حقوقدانم، سرهنگ نیستم...
من می‌گویم که چه کسانی...
خواهم گفت که چه کسانی...
نگذارید بگویم که چه کسانی...
و از این اشعار او ماست‌ها کیسه شد و کشک‌ها ساییده شد و شب‌ها روز شد و روزها شب شد و زمان گذشت و ساعت چهار بار بلکه بیشتر نواخت.
نقل است که در برج آبان کرت‌ کرت از رعیت به دیار باقی رفتند. او را گفتند:"تعدادشان چون است؟" گفت:" من رئیس‌جمهورم، ریاضیدان نیستم." و گفت:"خواب بودم، تصویب شد." و از این گفت‌ها زیاد داشت. گویند که وعده داد دستش بر فیلترینگ نرود و چون رفت، فرمود که من نبودم، بلکه دستم بود و تقصیر آستینم بود، صاحب کرامتی که او بود.
مروی است که اهل باطن بود و در علوم غریبه نبوغ وافر داشت و دل درگرو امور دنیوی و مادی نداشت و تورم را ریز می‌دید. نقل است که یکی از اصحاب او را گفت:"یا شیخ! نرخ پایین تورم را که تو بینی، ما نبینیم." شیخنا بفرمود:"آنچه نادیدنی است ما بینیم." نوبخت کرم ‌الله وجهه و واعظی قره‌العین را از این پاسخ خوش آمد و او را هبذا گفتندی و ده شبانه‌روز گرد سرش اسپند گرداندی و دود کردی، چندان‌که هوا وارونه شد و غلظت ذرات معلق و مونواکسید کربن بالا رفت و زنان باردار و سالمندان و بیماران قلبی در خانه ماندند.
روزی یکی در حلقۀ مریدان او را پرسید:"یا شیخ! چگونه طی طریق کردی که بااین‌همه قیقاج، بازهم بر سلک مسندنشینانی؟" گفت:"از طریق بزرگراه ولایت رفتیم و مجرب بود." پس اصحاب را وقت، خوش گشت و کشک سابیدند و سماع کردند و خندیدند که:" یا شیخ! دل قوی دار که تا بر این سلک هستی، از باد و باران نیابی گزند و آه خلق بر تو اثر نکند و غلط می‌کند که بکند." روایت است که روزی یکی در جمع اصحاب گفت:"دوش در بادیه شیخ را دیدم که بر چیزی نماز گذارد و در خاکش کرد و من ندانستم که آن چیز، چه بود." مریدی گفت:"آن‌که دیدی، اعتماد مردم بود که شیخنا و مولانا بر آن فاتحه خواند! " و الله اعلم...