+ساعت 8 شب پنجشنبه 18 دی 1404. شهرک اکباتان. چند نفر از پنجره‌ شعار می‌دهند. صدا بیشتر می‌شود و در محوطه می‌پیچد. دسته‌های چند نفره در محوطه‌ می‌گردند. عمدتاً جوان. از همین بالا می‌بینم که تعدادشان بیشتر و بیشتر می‌شود و به هم می‌پیوندند.
+ سر فاز 3، غلغله است. کناری ایستاده‌ام. این بار التهاب و حجم جمعیت با دفعات قبل فرق دارد. تنوع سنی و جنسیتی به‌روشنی بچشم می‌آید. بعضی‌ها خانوادگی آمده‌اند. حتی بچه‌های کوچک را هم با خودشان آورده‌اند. از افراد 4 نسل را می‌شود دید. سیل جمعیت در بلوار اصلی به راه افتاده. حسی آشنا در فضا موج می‌زند که پرتابم می‌کند به‌روزها و ماه‌های منتهی به بهمن 57. شعارهای متفرقه هم می‌دهند ولی حمایت از پهلوی غالب است. فکر می‌کنم که این شعار بیش از آنکه در تائید نماد گذشته باشد، در نفی جریانی است که این‌چنین حال را به بن‌بست کشانده. افقی برای آینده باقی نگذاشته. یک «نه» بزرگ است در غیاب و نبود هیچ «آری». مغازه‌دارها باعجله کرکره‌ها را پایین می‌کشند. خبری از نیروهای گارد ویژه نیست. انگار زمین را به مردم واگذار کرده‌اند! این عدم حضور، سؤال‌برانگیز است. از 88 به بعد، هر وقت تظاهرات بود یا قرار بود که باشد، از چند ساعت قبل از حضور معترضان، خیابان را قرق می‌کردند، دسته‌دسته سر تقاطع و کمی جلوتر می‌ایستادند که هیبتشان با آن کلاه‌خودها و جلیقه‌ها و لباس‌های سراسر سیاه ترس را در جان‌ها بریزد و کوچک‌ترین حرکت اعتراضی را با احتمال بزرگ‌ترین عواقب همراه سازد؛ اما این بار تا چشم کار می‌کند تنها مردم‌اند.
+کارگری از بلوکمان گوشه‌ای ایستاده. سلام و علیکی می‌کنیم. خوش و خرم است. هیجان‌زده است. می‌گویم: چه اتفاقی قراره بیافته؟ با شادی می‌گوید: خوب، خیلی خوب... دلم می‌سوزد. می‌گویم امیدوارم که برای مردم ما همه‌چیز خوب پیش بره... می‌گوید می‌ره... خوب می‌شه. همه چی خوب می‌شه... از دخیل بستن این‌چنین به ضریحی که از جوانان می‌خواهد پادگان‌ها را با دست‌خالی تصرف کنند تا او برگردد، می‌ترسم.
+ طاقت نمی‌آورم. برمی‌گردم. حدود ساعت 10 شب در خانه صدای تیراندازی می‌شنوم که دلهره و اضطراب را درجانم می‌ریزد؛ یعنی دست نگه داشتند تا جو رادیکالیزه شود و آمادۀ سرکوب؟! چهرۀ تک‌تک آدم‌هایی را که دیدم مجسم می‌کنم و دلم می‌لرزد. اینترنت قطع است. موبایل آنتن نمی‌دهد. صدای فاجعه کمانه می‌کند و بر مغز و جانم فرود می‌آید.
+عصر جمعه در جمعی فامیلی، جوانی که به ما «57» ی‌ لقب می‌داد، در برابر سؤال ما که: «چکار باید کرد» می‌گوید: «شما هیچ کاری نکنید، کارتان برای ما به‌اندازه کافی فاجعه‌بار بوده است.» می‌گوییم: «خب شما از تجربه ما درس بگیرید. تکرارش نکنید.» گوش نمی‌دهد، می‌گوید که هم‌نسلانش چیزی برای از دست دادن ندارند، از این‌همه وعده‌ووعید خسته‌‎اند، از اینکه هر بار به درِ بسته خورده‌اند خسته‌اند، از اینکه در باغ سبز امیدواران به اصلاح به بیابانی لم‌یزرع باز می‌شده است عصبانی‌اند، از مضحکه انتخاب میان بد و بدتر دلگیرند و از خیانت نفاق بجای وفاق حالشان به هم می‌خورد... و ما، "57"ای‌ها، سپر انداخته و خسته، حس می‌کنیم که حرف و پاسخی برای گفتن نداریم...
+جمعه‌شب همچنان موبایل آنتن نمی‌دهد. اینترنت همچنان قطع‌ است. هنوز از عمق فاجعه اطلاع ندارم. یکی دو روز زمان لازم است تا در اطلاع‌رسانی قطره‌چکانی حاصل از قطع اینترنت، در جریان فجایع این دو روز قرار بگیری و دستت بیاید که اگرچه تظاهرات اکباتان هم خسارت‌بار بوده ولی جاهای دیگر با حمام خون همراه شده.
+ شنبه‌شب خیابان خلوت است. تعدادی انگشت‌شمار در پیاده‌رو راه می‌روند، گاه کیسه‌های خرید در دست و گاه باعجله و سردر گریبان در بازگشت از کار روزانه. دسته‌های موتورسوار گارد ویژه در خیابان جولان می‌دهند و اسلحه تکان می‌دهند تا از پیادگان زهرچشم بگیرند.
+چند روز زمان می‌برد تا ببینی که این بار نام‌های قربانیان تکرار نمی‌شود، انگار فرصت ماندن در ذهن ندارند، تند می‌روند تا خودشان را به نام‌های جدید ‌بدهند. تصاویر فاجعه که هرکدام از آن‌ها کافی است ذهنت را و روحت را روزها و ماه‌ها و سال‌ها پر کنند و رهایت نکنند این بار درنگ نمی‌کنند. سریع حرکت می‌کنند تا جایشان را به تصاویر بعدی بدهند. انگار روی دور تند قرارگرفته باشند. این بار به هر کس می‌رسی حکایتی تلخ با خودش دارد از به خون نشستن جان‌های‌ عزیزی که خبر تک‌تک آن‌ها می‌تواند ملتی را داغدار کند... با تردید شماره می‌گیری که بپرسی: «شما همه خوبید؟» درجایی که حسرت مرگ، نشانه زنده‌بودن است، اینکه کاش می‌مردیم و نمی‌دیدیم. در این میان به فکت‌های تاریخی پناه می‌بری و در ذهنت ردیفشان می‌کنی تا با یادآوری: «چنان نماند، چنین نیز هم نخواهد ماند» اندکی آرام گیری. در اندک ساعت‌های وصل اینترنت، گرد خشم و ناامیدی بر فضا ریخته شده. ایرانِ زیر شعله‌های گریانِ شمع، ایرانِ سیاه، ایرانِ فرش شده با تصاویر کشته‌شدگان، زینت‌بخش استوری‌های اینستاگرام است.