طنز امروز،به بن بست رسيده است.تعطيلي پارسال گل آقا در چنين روزهايي،نشانه به بن بست رسيدن طنز سياسي جدي در اين مملكت است:طنزي كه عليرغم وفاداري به باورهاي حكومتي توان ماندن نمي يابد.اين نشانه را به واقع هيچكس جدي نگرفت:مثل همه چيزهاي ديگر در مملكت گل و بلبل!در شرايطي كه هيچ چيز جدي نيست،اين هم مثل بقيه...واقعيت اين است كه طنز نويسها شوربخت ترين نويسندگان اين مملكت هستند و طنزنويسي،كاري نفرين شده است در مملكتي كه به قول شاه شهيد،همه چيزش بايد به همه چيزش بخورد.نويسندگان خوب و درجه 1 ما،يا اصولا به طنزنويسي شهره اند(مثل دهخدا)،يا به طنز رسيده اند(مثل صادقي)،يا در كنار ديگر آثارشان طنز هم نوشته اند(مثل ساعدي)ولي تاريخ طنز با ناكامي عجين شده و رقم خورده است.ميرزا آقا تبريزي،اولين نمايشنامه هاي به زبان فارسي را نوشت(كه طنز هم بودند)ولي ترسيد نامش را پاي آنها بگذارد.آنها را اوراق پريشان خواند و گفت كه جدي اش نگيرندو براي تنوع و تفنن نوشته است.گمنام ماند و گمنام مرد و آثارش به نام ملكم خان چاپ شد!
حسن مقدم نويسنده خلاق(درحد نبوغ )”جعفر خان از فرنگ برگشته“را با عنوان ماموريت به مصر تبعيد كردند ودر همانجا سل گرفت و در اوج جواني مرد.دهخدا پس از بازگشت دوباره استبداد ، بعد از چند شماره صوراسرافيل در تبعيد ديگر طنز ننوشت.گوشه اي نشست و لغت نامه ساخت.صادقي به مرگي خودخواسته در اوج استيصال -چنانكه مي دانيم-مرد.ساعدي در تبعيدي ناخواسته دق كرد و ديگران ....وديگران...
عرصه ي طنز،در اين مملكت عرصه ي حرفهاي ناتمام است،عرصه ي نگفتن ها و ننوشتن ها و به محاق رفتن هاست.مي گويند سانسور طنز را بارور و غني مي سازد.بر اين باورم كه سانسور طنز را مي خشكاند.يك ذهن خودسانسور،نمي تواند پويا و سيال باشد و طنز عرصه ي سياليت و پويايي و گريز از جمود است.
..آري .كسراي عزيز!امروز ديگر عرصه ي به كنج آبدارخانه خزيدن هم نيست، كه اصولا آبدارخانه اي ديگر نيست!زمانه ي تعطيل كردن آبدارخانه هاست.خلاص!