جهانیان عزیز!
.....................
از این به بعد تصمیم دارم هفته ای پنج دقیقه و سی ثانیه در این وادی حیرت انگیز وبلاگستان گذرانده و برای شما نکاتی حاوی نصایح ارزنده و زندگینامه ام که فرازهای مهم و تعیین کننده ای در آن است،بگذرانم و این مطالب را به شش زبان زنده دنیا ترجمه نموده ام که همه بتوانند استفاده نموده و بشریت به سامان برسد و یک نظرخواهی در وبلاگم بگذارم تا دری از رحمت را به روی شما بگشایم.
.....و اما اولین پست این وبلاگ
..........................................
از روزی که نسل دایناسورهای ظالم بر اثر ایستادگی شما مردم از کره زمین برچیده شد،یک میلیون و هفتصد وهشتاد سال و سه ماه و خورده ای می گذشت که بنده به این وادی خاکی دنیا در جزیره هوپروخیدس برای کمک به برقراری عدالت در جهان ورود نمودم.مادرم می فرماید وقتی بنده به دنیا آمدم،نوری خیره کننده تمام جزیره را تا افقهای دوردست فرا گرفت،چون که تقریبا سر ظهر بود.پدرم در خانه و محله،حضور پررنگی داشت،چون او نقاش ساختمان بود و در آن زمان جزو اقشار روشنفکر دنیا به حساب می آمد.او به آرخیداموس پادشاه فقید اسپارت،ابوسعید ابوالخیر یکی از علمای بزرگ مردمی مشرق زمین و برژیت باردو یکی از متفکران بزرگ غربی علاقمند بود و اوقات فراغت خود را در منزل با مادرم به بحثهای فلسفی در رابطه با حدوث ظن و گمان نسبت به تاریخ جنگهای پولوپونزی به عنوان یک واقعیت فلسفی-تاریخی صرف می نمود.او معتقد بود که اصولا در تاریخ بشر،عصر یخ(دوره پلئیستوسن)را غربی ها اختراع کرده اند تا مظلوم نمایی کنند.اگر چه در آن روزها کودک شیرخواره ای بیشتر نبودم اما تصور روشنی از این امور داشتم و مطمئن بودم که پولوپونزی و یخبندان اول و دیگر زورگویان دنیا می خواهند برگ دیگری را به کارنامه خود بیافزایند.در آن زمان قدیس بندیکتوس و قدیس آگوستینوس از میان رفته بودند،لایه ازن کم کم داشت به سوراخی خود نزدیک می شد و قدیس گرگوریوس رساله چهل و سه موعظه اش مدتها پیش چاپ شده بود و تقاضای چاپ مجددش داشت بررسی می شد.لازم بود که اینجانب برای چهل هزار موعظه برنامه ریزی نمایم و زورگویان جهان را نصیحت کنم که از رفتارهای خودشان دست بردارند و پنجره یا حتی در یا دروازه جدیدی از رحمت و هدایت را به روی آنها بگشایم.بعدها که حرف زدن یاد گرفتم،فهمیدم که این شدنیه و کاری نداره.من از همان ابتدا طرفدار مردم مظلوم آمریکا و آسیا و اروپا و آفریقا و تنب بزرگ و تنب کوچک بودم و دوست داشتم بشریت در صلح زندگی کند.آن روزها،من زمانی را پیش بینی می کردم که آمریکا از ویتنام شکست بخورد و هوگو چاوز به کوبا سفر کند و میرزا حسن مالمیرآبادی عمل پروستات انجام دهد.واقعیت این است که ما،در جزیره ای زندگی می کردیم که اطراف آن پر آب بود و چه بسا جزایر دیگر دنیا از این نعمت خدادادی محروم بودند.این بود که تصمیم گرفتم آمادگی علمی خود را در حد مطلوبی نگاه داشته،تا بعدها بتوانم آب را از اطراف لوله کشی کنم،بیاورم سر سفره مردم...
بقیه زندگی پرماجرای اینجانب را در پنج دقیقه ای که هقته آینده به این مساله اختصاص داده ام دنبال می کنم.