این هم مطلبی که برای ستون"با کاروان شعر و موسیقی و هنر و چیزهای دیگر"مجلۀ گل آقا نوشته بودم و بنا بود ارکان هنر طنز را چند درجۀ ریشتر تکان دهد،که خورد به تعطیلی نشریه
هینکل هانتینگتون فوکو ، پنجشنبه شب در تالار بزرگ شهر"آلبافالو"از توابع ماندانائو ترانه های عارفانه ای از جرج الیوت و سلن دیون در تایتانیک و مریم حیدرزاده و مولانا را اجرا کرد و جهانی را در خلسه فرو برد. او در اجراهای خود،واژه ها و نغمه های آشنا را در هم می ریزد،تکٌه پاره می کند و از نو،به ریتم و موسیقی شبه عرفانی خود می دوزد.یک مجلۀ خیاطی، او را به یک خیٌاط سبک شکن تشبیه کرده که قادر است شلواری از نواها و ملودیها و اشعار به پای بشریٌت کند،تا مخاطب یاد بگیرد چگونه باید در ترانه ها، عرفان بورزد.
هنیکل که تا کنون در حوزه های مختلف موسیقی چون آواز،نوازندگی،آهنگسازی،ردیف خوانی،آموزش موسیقی با نازلترین قیمت ، کوک کردن ساز،تعمیر لوازم موسیقی در منزل در کلیۀ ساعات شبانه روز کار کرده است،در اجرای اخیر،به عنوان شاعر،ترانه سرا،خواننده،نوازندۀ سنج ، عضو گروه کر و رهبر چرخاندن سر نوازندگان (که برای تشدید حال و هوای عرفانی انجام می گیرد) ،گروه را هدایت کرده است. به گفتۀ منابع موثق،اعضای گروه موفق شده اند حین اجرا،سر خود را به قاعدۀ 360 درجه چرخانده و در این رابطه از خود رکورد جدیدی بر جا بگذارند .هر چند پاره ای از حسودهای معلوم الحال شایع کرده اند که هینکل از واژۀ عرفان سوئ استفاده می کند تا برای آثارش مجوٌز نشر بگیرد و مخاطبان بیشتری را جلب کند،ولی اوبا سکوت در برابر این شایعات،نشان می دهد که آدمهای مغرض و حسود،فی الواقع حرفی برای گفتن ندارند.
گروه هینکل در پنجشنبه شب،یک باندکامل موسیقی راک و پاپ و سنتی و بقیه موسیقی ها را (که شامل ارکستراسیونی از تنبور،دف،کوزه،دبٌه،سطل ،قیچک آلتیو،قیچک باس،و بقیۀ باسها و قیچک ها وسازهای کوبه ای و غیر کوبه ای و زهی و غیر زهی بود) در سه – چهار پارت اجرا کرد.در پارت اول به مقام اصفهان و سایر مقامات دنیوی و اخروی پرداخت و در پارت دوٌم،نوا،شور،دشتی،صحرایی ،روستایی و شهری را در فواصل نیم پرده و تمام پرده اجرا کرد.او در این اجراها،از آرامش به سکوت و از سکون به شور و جذبه می رسد،صدای خود را در تم های خلسه آور و خسته کننده و شورانگیز و ناله های ویولن و فریادهای طبل و جیغ های دف و کف های تماشاگر و سوت های بلبلی حاضران کش می دهد تا همۀ سالن،عرفانش سرریز کرده،یکصدا با حرکات موزون در ناحیۀ سر و گردن و دیگر اعضا،با او همراه شده ودر نهایت با انجام رقص شاطری، به اجرای او عمق بخشند.
روایت های گوناگونی که هنیکل از:"توی گاراج بودم یارم سووار شد"(1) ارائه می دهد،نشانگر آن است که یک ترانه به عنوان ابژه چقدر جای کار می تواند داشته باشد و امکاناتی که چند واژه(گاراج – یارم – سووار – کامیون – آجر)در موسیقی عرفانی عرضه می کند،پایان ناپذیر است:امکاناتی حاصل در هم ریختن واژه ها و تغییر آنها بمثابۀ واریاسیونی از تغییر و تحول شکل های هنری سنتی در برخورد با مدرنیته و تغییر در راستای در هم آمیختن ذهن و زبان،مکان و زمان،و زدن پلی بین امروز و فردا،اینجا و آنجا،گاراژ و پارکینگ،کامیون و مترو،و بالاخره،آجر و سنگهای معدنی که امروزه برای روکار ساختمانها و آشپزخانه ها و سرویس های بهداشتی استفاده می کنند.اگر تا کنون،ریتم ادواری و تغییر ناپذیر را خصوصیت مهم موسیقی عرفانی (برای ایجاد تمرکز و تعمق برای درک این موسیقی) دانسته اند،هینکل،تمام این قواعد را در هم ریخته و بنایی ساخته،چنان پرشکوه و پیچیده که خودش هم نمی داند چیست.
با هم فرازهایی از شعر عرفانی"ماشین مشتی ممدلی"را از هینکل می خوانیم

mashti mamdali,s car
ماشین مشدی ممدلی ،ای ساقیا mashti mamdali,s car...oh cupbearer ...

ارزون و بی معطلی،ای سالک cheap and fast…oh wayfairer

ماشین مشتی ممدلی صندلیاش فنر داره،در کنار معشوق
the seats of mashti mamdali,s car has spring …next to the beloved

بهر مسافرین خود زحمت و دردسر داره،ای دوست
it has headache and trouble for its passengers…oh friend

ای حبیب من،ای عزیز من oh dear…oh darling

عشق روی تو،شد نصیب منthe love of your face shod my naseeb…

لا...لا...لا... la…la…la…
............................................
(1)I was in the parking and my beloved got into the car